Stones are rolling for 50 years!

De Rolling Stones bestaan dit jaar 50 jaar! Ter gelegenheid daarvan verscheen onlangs het verzamelalbum 'Grrr...'. Wat ze nu precies met die kreet bedoelen? Dat ze het publiek nog altijd rauw lusten?!
Over publiek gesproken. Gisteravond gaven de heren die toch aardig richting de zeventig lopen een concert in Londen. Voor de gelegenheid mochten oud bassist Bill Wyman en voormalig gitarist Mick Taylor ook een deuntje meespelen. Aanstaande donderdag treden ze nog een keer op in de Britse hoofdstad en in december geven ze twee concerten in New York en een in Newark in Amerika.
Of er nog meer concerten, bijvoorbeeld in Nederland, in het verschiet liggen is op dit moment nog niet duidelijk.
Als eerbetoon aan 50 jaar Stones een van mijn favorieten van hen: 'Gimme shelter.'
Met op de foto dezelfde gorilla als op het verzamelalbum, maar dan geplaatst in de setting van een van hun meest controversiële albumhoezen: 'Beggars Banquet'.

Helemaal des Stones! Beestachtige, smerige rock and roll!

Hoor de wind waait...

Skyfall

Afgelopen woensdag 31 oktober, de dag waarop hij in première ging, 'Skyfall' gezien. De 23ste Bondfilm in 50 jaar Bondhistorie. Ik vind het, na hem voor een eerste keer gezien te hebben, een onderhoudende, degelijke actiefilm met ook de nodige inhoud en karakterisering. En de film is zeker een vooruitgang op het erg matige 'Quantum of solace'. Misschien wel de slechtste film uit de hele serie. Toch blijf ik een beetje moeite houden met Daniel Craig. Ik zie hem niet zozeer als James Bond maar als James Blond. Flauw hè?!
In tegenstelling tot Connery en Moore, en zelfs Lazenby, Dalton en Brosnan heeft hij meer weg van een bokser. Het type straatvechter. Is dit erg? Nee, niet echt. Ik zie het liever allemaal wat ruiger en harder zoals Dalton het in de jaren tachtig ook al deed, alleen leverde dat destijds meer kritiek dan succes op. Misschien was het publiek daar destijds nog niet aan toe. De films zijn in elk geval een verademing na de over - de - top spektakelstukken met Brosnan.

Javier Bardem doet het goed als de schurk Raoul Silva. Het camerawerk ziet er uitstekend uit. De Bondgirls komen er echter een beetje bekaaid vanaf en hadden van mij meer speeltijd mogen krijgen. De enige echte Bondgirl is Dame Judi Dench als M in deze film. Al mag ze in een van de laatste scenes haar laatste adem uitblazen. Die zien we dus waarschijnlijk niet terug. Het schijnt dat Ralph Fiennes de nieuwe baas van 007 wordt en dus weer een man, en Naomie Harris de nieuwe Moneypenny. Als de gunbarrel inplaats van aan het eind nu ook weer aan het begin van de volgende film komt zijn we na een soort van 'reboot' wellicht weer helemaal terug bij af. En ben ik inmiddels ook helemaal gewend aan Craig als Bond in plaats van Blond. Het maakt in elk geval nieuwsgierig naar de volgende 007 prent. Want JAMES BOND WILL RETURN. En volgens de geruchten moet dat eind 2014 gebeuren...

Naar Mars...

Als alles goed gaat kunnen over een jaartje of tien de eerste mensen een tripje naar Mars maken. Er is alleen een probleempje, je kunt niet meer terug.

Ik hoef niet zo nodig naar Mars, zelfs niet als je wel terug kunt. Ik zou echter met alle liefde bepaalde personen wel een enkeltje Mars willen schenken.

Anouk...Neerlands hoop in bange songfestivaldagen?

Er zijn in het verleden al heel wat op z'n zachtst gezegd opmerkelijke samenwerkingen tot stand gekomen wat soms desondanks toch succes opleverde maar heel vaak ook niet. Vanaf deze week kunnen we aan die lijst een curieuze samenwerking toevoegen. De lokale omroep van Volendam, ook wel bekend als de grootste familie van Nederland, oftewel de TROS gaat in zee met niemand minder dan Nederlands enige echte Rockbitch Anouk...
Hoe verzin je het?

En dat voor het Eurovisie Songfestival. Wat mij al jaaaaaaaaaaaaaaaaaarenlang niet meer boeit als het dat al ooit heeft gedaan. De TROS moet wel heel wanhopig zijn om na de kermisacts van de Toppers, Sieneke, de 3J's en Joan Franka een deal met de rockchick te sluiten. Als dat maar goed gaat? Al moet gezegd worden dat een aantal jaren terug de Finse rockgroep Lordi won, die wel heel goed naar Kiss hadden gekeken. Het kan dus maar zo dat Anouk de overwinning binnenhaalt en dat zal tijd worden ook. Ik weet nu al dat ik in elk geval een song zal beluisteren en bekijken op de komende editie. En wie weet...

La Bamba !

Altijd al een keer mee willen doen aan een radiospelletje. En een prijsje winnen natuurlijk. In deze digitale tijd zit dat er voor mij meestal niet in, simpelweg omdat ik geen mobiele telefoon heb. Tegenwoordig moet je een sms sturen als je mee wil doen dan wel het goede antwoord wil geven. Met een vaste telefoon is dit echter een probleem. Gunstige uitzondering hierop is 'Het theater van het sentiment' op radio 2. Daar kunnen mensen zoals ik met een vaste telefoon ook aan meedoen. Meedoen is belangrijker dan winnen maar het is toch best wel kicken als je de presentator van het programma aan de lijn krijgt en ook nog een prijs wint.
Het boek 'Frozen planet' en een auto. Nou ja, een dinky toy van een gele opel. Is maar beter ook want ik heb namelijk geen rijbewijs.
Hartstikke leuk dus.

En dat voor een simpel vraagje. Uit welke film komt dit fragment. Ik twijfelde zelfs eerst nog even tussen 'Bird' en 'Do the right thing'. Toen ik erdoor kwam wist ik gelukkig het goede antwoord te geven. 'La Bamba' amigo!

De nieuwe Kiss cd is een 'Monster'

In 1979 brak de Amerikaanse hardrockgroep Kiss wereldwijd, en dus ook in Nederland, door met de single 'I was made for loving you' en het album 'Dynasty'. Zowel de single als de elpee kenden enige disco invloeden. Ik vond het in elk geval geweldig. De schmink, de pakken, de shows. Kiss is voor mij onvervalst jeugdsentiment en ik ben ze ook tot op de dag van vandaag blijven volgen. Gitaristen en drummers kwamen en gingen. De harde kern wordt al sinds het begin gevormd door Paul Stanley en Gene Simmons, dat is de man met die lange tong. In de loop der jaren heeft de band met verschillende muzikale stijlen geëxperimenterd. Disco, pop, een conceptalbum, grunge. Hun beste plaat vind ik misschien wel 'Revenge' uit 1992. Rauw en vuig. Zoals het hoort. Over 'Sonic boom' die in 2009 met een nieuwe line up als een soort van come back album wordt beschouwd was ik heel wat minder enthousiast. Op zich best een aardige plaat maar de sound is mij te clean en te gepolijst.
Gisteren 'Monster' gekocht en deze plaat blaast je echt van je sokken! Misschien overtreft hij voor mij 'Revenge' nog wel. Hij klinkt in ieder geval weer een stuk harder en rafeliger dan 'Sonic boom'. Met de voortreffelijk knallende opener 'Hell or Hallelujah' begint het feest.

Volgend jaar bestaat de band 40 jaar! Voorwaar een 'Monster'(lijke) prestatie!